PPTFJaki drawdown jest przechodni: skala metryk
Jaki drawdown jest przechodni, jaki winrate jest wystarczający, jakie ryzyko na transakcję jest już groźne — dla każdej metryki jest strefa, z której challenge zwykle się przechodzi, i strefa, z której nie przechodzi się z samej konstrukcji.
Skala
—
Granice stref to nie normatywy, a konsekwencje limitów
Żadna z granic wyżej nie jest wzięta z rekomendacji. Każda wyprowadza się z arytmetyki typowych limitów: dziennego 5 % i maksymalnego 10 %. Zmieniają się limity — przesuwają się i strefy, dlatego skalę warto czytać razem ze swoimi zasadami, a nie zamiast nich.
Skąd wzięły się granice
- Drawdown 8 % i 10 %
- Limit maksymalny to zwykle 10 %. Drawdown historyczny równy limitowi oznacza, że porażka jest kwestią czasu, a nie szczęścia. Osiem procent to limit minus zapas na poślizg i błąd wykonania.
- Ryzyko na transakcję 1,5 %
- Przy limicie dziennym 5 % trzy transakcje pod rząd po 1,5 % dają 4,5 % — prawie cały limit. Powyżej tej granicy limit dzienny staje się główną przyczyną porażki, co widać i w modelu przejścia.
- Średnie R = 1
- Poniżej jedności pozytywne oczekiwanie wymaga winrate wyższego od 50 %, a ten rzadko trzyma się na dystansie. To nie zakaz, a wymóg wobec winrate.
- Seria 8 stopów
- Przy winrate około 45 % seria takiej długości jest oczekiwana na dystansie etapu. Zadaje ona dzielnik dla ryzyka na transakcję: limit dzienny ÷ długość serii.
Metryki są powiązane, i to zmienia wniosek
Patrzenie na metryki po jednej jest bezsensowne: winrate 40 % jest „zły” przy R = 1 i całkowicie roboczy przy R = 2,5. To samo z ryzykiem na transakcję — ocenia się je tylko razem z najgorszą serią. Dlatego skala nie sprowadza metryk do jednej oceny: suma punktów dałaby zielony wyrok kontu, które przepada z powodu jednego konkretnego ograniczenia.
Kolejność praktyczna: najpierw najgorsza seria z własnej historii, z niej ryzyko na transakcję, potem iloczyn winrate i R do sprawdzenia przewagi, i tylko potem drawdown — jako kontrola tego, że pierwsze trzy policzono poprawnie.
Jak czytać skalę
Skala odpowiada na jedno pytanie: czy twoja wartość trafia w zakres, przy którym limity challenge'u są wykonalne. To nie ocena jakości strategii — strategia z drawdownem 18 % może być doskonała dla własnego konta i nieprzechodnia dla challenge'u z limitem 10 %.
- Strefa zielona to nie cel, a warunek
- Trafienie w nią nie obiecuje przejścia: oznacza tylko, że limity nie zatrzymają cię z samej konstrukcji. Dalej rozstrzyga przewaga.
- Strefa czerwona to nie wyrok na strategię
- Oznacza ona niezgodność z typowymi limitami przy bieżącej wielkości. Zmniejszenie wielkości przenosi drawdown, ryzyko i serię do strefy zielonej — ceną szybkości.
- Granice przesuwają się razem z limitami
- Wszystkie progi wyprowadzono z typowych 5 % dziennie i 10 % w sumie. U platformy z limitem 4 % i 8 % granice będą surowsze, i przeliczać trzeba od jej liczb.
Czego skala nie pokazuje
Patrzy ona na metryki po jednej, a porażka zwykle następuje na ich połączeniu — i to jej główne ograniczenie.
Dlatego skala to pierwszy krok, a nie wniosek. Wartość w strefie zielonej we wszystkich pięciu metrykach oznacza, że warto iść do obliczenia wielkości i prawdopodobieństwa; strefa czerwona choćby w jednej oznacza, że przed obliczeniami trzeba zmienić wielkość.
Częste pytania
Jaki drawdown uważa się za przechodni?
Orientacja — drawdown historyczny według własnej statystyki poniżej 8 % przy typowym maksymalnym limicie 10 %. Drawdown równy limitowi oznacza, że konto traci się nie z powodu pecha, a z samej konstrukcji: potrzebna jest mniejsza wielkość.
Dlaczego skala nie daje ogólnej oceny?
Ponieważ scoring addytywny wydaje zielony wyrok z góry nieprzechodnim zestawom: słabe R rekompensuje się dobrym winrate, i suma wygląda przyzwoicie, choć ograniczenie jest naruszone. Każda metryka ma prawo weta, i pokazywać ją trzeba osobno.
Co, jeśli moja metryka trafia w strefę żółtą?
To nie zakaz, a wskazanie, którą inną metrykę trzeba sprawdzić. Strefa żółta według winrate wymaga sprawdzenia R, żółta według ryzyka — sprawdzenia najgorszej serii. Stref żółtych są dwie pod względem sensu: „za mało” i „za dużo”.
Skąd wzięły się same granice stref?
Z arytmetyki typowych limitów: dziennego 5 % i maksymalnego 10 %. Na przykład granica ryzyka 1,5 % to punkt, po którym trzy transakcje pod rząd zjadają prawie cały limit dzienny. Zmieniają się limity — przesuwają się i strefy.
Dlaczego wysoki winrate trafia w strefę żółtą?
Ponieważ na dystansie trafia się rzadko i częściej oznacza krótką próbę albo ukryte duże straty — na przykład strategię bez stopa, gdzie transakcji zyskownych jest wiele, a jedna strata równa się dziesięciu zyskom.
Dlaczego wysokie średnie R to też powód do czujności?
Ponieważ zwykle oznacza, że wynik trzyma się na kilku transakcjach. Dla consistency rule to bezpośredni problem: jedna duża transakcja daje udział dnia wyższy od pułapu, i wypłatę obciążą.
Jaki drawdown uważa się za przechodni w programach futuresowych?
Tam limity są często zadane w pieniądzach i bywają surowsze w przeliczeniu na procent, a trailing trafia się częściej. Przelicz limit na procenty od wielkości konta i podstaw — granice stref się przesuną, logika zostanie.
Czy można zrekompensować złą metrykę dobrą?
Częściowo i nie zawsze. Słabe R rekompensuje się wysokim winrate, ponieważ znaczenie ma ich iloczyn. Ale drawdownu historycznego wyższego od limitu nie rekompensuje nic: to bramka, a nie punkt.
Co robić, jeśli metryk z własnej historii nie ma?
Nabić historię. Skala ocenia twoje liczby, a nie zastępuje ich: bez statystyki zamienia się w zestaw ogólnych orientacji, według których nie da się podjąć decyzji o zakupie challenge'u.
W jakiej kolejności patrzeć na metryki?
Najpierw najgorsza seria strat — z niej wyprowadza się ryzyko na transakcję. Potem iloczyn winrate i średniego R — pokazuje on, czy przewaga jest w ogóle. I tylko potem drawdown historyczny: służy on jako kontrola tego, że pierwsze trzy policzono poprawnie i że zgadzają się między sobą.
Czytaj dalej
